ไหนเลยจะพ้นทุกข์เล่า

บทเพลงอรหันต์

“หลับตลอด ราตรี...

คลุกคลีกับหมู่คน ทั้งวัน...

 คนโง่เขลา  เช่นนั้น

ไหนเลยจะ พ้นทุกข์เล่า...

                                                    

  พระพุทธเจ้าทรงกล่าวแก่ พระนีต เถระ

สพฺพรตฺตึ  สุปิตฺวาน

ทิวา  สงฺคณิเก  รโต

กทาสฺสุ  นาม  ทุมฺเมโธ

ทุกฺขสฺสนุตํ  กริสฺสติ

                   ๒๖/๒๒๑/๒๗๙

*พระนีตเถระ ท่านเป็นบุตรพราหมณ์ชาวเมืองสาวัตถีคนหนี่ง  ออกบวชครั้งแรกไม่ได้บวชด้วยศรัทธา  บวชเพราะเข้าใจว่าพระสมณศากยบุตรมีชีวิตอยู่อย่างสะดวกสบาย  หวังจะมีชีวิตสบายอย่างนั้นบ้างจึงไปบวช 

...เมื่อบวชแล้วเรียนกรรมฐานจากสำนักพระบรมศาสดา  ปฏิบัติเพียง ๒ – ๓ วันก็ละทิ้งไม่เอาใจใส่อย่างจริงจัง  ฉันอาหารจนอิ่มหมีพีมัน  คลุกคลีกับหมู่คณะ  ให้วันเวลาผ่านไปด้วยการพูดคุยแต่เรื่องไร้สาระ 

...พระพุทธองค์มิได้ว่ากล่าวตักเตือน  ทรงรอเวลาให้ “ อินทรีย์ ”  ท่านแก่กล้าเสียก่อน (รอความพร้อม)  เมื่ออินทรีย์ท่านแก่กล้าพร้อมที่จะได้รับการแนะนำแล้ว  พระพุทธองค์จึงทรงตำหนิท่านด้วยคำพูดที่รุนแรงดังข้างต้น  พระนีตเถระท่านรู้สำนึกตน  ตั้งหน้าตั้งตาบำเพ็ญเพียร  ไม่นานก็บรรลุพระอรหันต์

.......................................................

กราบพระแท้...

...กราบพระแท้ด้วยจิต สงบงัน

กายจิตจบ สว่างพลัน ตื่นรู้

อนิจจลักษณ์อัน ปกติ

เป็นเช่นนั้น เตือนผู้ สติตั้ง...สังวร

ท่านทองแถม นาถจำนง 

(ผู้ประพันธ์)

สงบ...

 " ...สงบรู้อารมณ์  ยิ่งคมเฉียบ
สงบเงียบ  รู้กิจจิตประสงค์
สงบรู้ขันธ์ห้า  อย่างวยงง
สงบปลงภาระ  สู่พระนิพพาน...
...สงบรู้เท็จจริง  สิ่งทั้งปวง
สงบหมายทำลายห่วง  ห้วงสังสารฯ
สงบแจ้งธรรมะ  พระนิพพาน
สงบการเวียนว่าย  ตายเกิดเอย..."

 

ธรรมะจากต้นไม้...

วัดแห่งหนึ่งที่ต่างจังหวัด ปี ๒๕๓๙

เวลา...

"เวลา" ...อาจจะไม่มี "ปาก"

แต่...มันสามารถบอกอะไรได้ดีกว่า..."คำพูด"

ขอบคุณภาพจากอากู๋ google

กำแพงอิฐ

.อาจารย์พรหม หรือ พระวิสิทธิสังวรเถร เป็นชาวอังกฤษ เป็นลูกศิษฐ์หลวงปู่ชา ก่อนจะไปก่อตั้งวัดป่าโพธิญาณใกล้เมืองเพิร์ธ ที่ออสเตรเลีย ช่วงก่อตั้งวัดป่าโพธิญาณเมื่อปี ๒๕๒๖ พระอาจารย์พรหม เล่าว่า หลังจากซื้อที่ดินแล้วเงินก็แทบไม่เหลือ ต้องสร้างวัดด้วยมือของตัวเอง ตั้งแต่ผสมปูนจนถึงการก่อกำแพงอิฐ..
ท่านเล่าว่า.. ตอนที่ลงมือทำก็รู้สึกว่า ได้ทำอย่างประณีตที่สุด จนกระทั่งกำแพงอิฐเสร็จสิ้นลง
แต่พอถอยออกมายืนดู ก็พบว่า ก่ออิฐพลาดไป ๒ ก้อน..!!

อิฐกำแพงเรียงเรียบสวย แต่มีอยู่ ๒ ก้อนที่เอียง ๆ
พระอาจารย์พรหมขอเจ้าอาวาสทุบกำแพงทิ้งเพื่อก่อใหม่ แต่เจ้าอาวาสไม่ยอม..

จากนั้นเป็นต้นมา.. ทุกครั้งที่พระอาจารย์พรหมพาแขกเยี่ยมวัด ท่านจะพยายามหลีกเลี่ยงไม่พาแขกเดินผ่านกำแพงบริเวณนี้..
เพราะอายที่ก่ออิฐผิดพลาดไป ๒ ก้อน..
จนกระทั่งวันหนึ่ง.. พระอาจารย์พรหมกำลังเดินกับผู้มาเยี่ยมวัดคนหนึ่ง..
เขาเห็นกำแพงอิฐนี้แล้วก็เปรยขึ้นมาว่า "กำแพงนี่สวยดี"..

พระอาจารย์พรหมถามด้วยอารมณ์ขันว่า..
"คุณลืมแว่นสายตาไว้ที่รถหรือเปล่า คุณไม่เห็นหรือว่า มีอิฐ ๒ ก้อนที่ก่อผิดพลาดจนกำแพงดูไม่ดี.."

แต่แล้ว ผู้มาเยี่ยมชมคนนี้ก็เอ่ยประโยคที่ทำให้พระอาจารย์พรหมเปลี่ยนแปลงทัศนคติทั้งหมดที่เคยมีต่อกำแพงนี้ พร้อมกับเปลี่ยนแง่มุมที่มีต่อชีวิต..
ผู้เยี่ยมชมคนนั้นบอกว่า.. "ผมเห็นอิฐที่วางไม่ดีสองก้อนนั้น
แต่ผมก็ได้เห็นด้วยว่า.. มีอิฐอีก ๙๙๘ ก้อนที่ก่อไว้อย่างสวยงาม"

"นับเป็นครั้งแรกในรอบ ๓ เดือน ที่อาตมาสามารถมองเห็นอิฐก้อนอื่น ๆ บนกำแพงนั้น นอกเหนือจากเจ้า ๒ ก้อนที่เป็นปัญหา..

ไม่ว่าจะเป็นอิฐที่อยู่ด้านบน ด้านล่าง ด้านซ้าย และด้านขวา ของเจ้าอิฐ ๒ ก้อนนั้นล้วนแต่เป็นอิฐที่ก่อไว้อย่างดีไม่มีที่ติ..

ยิ่งไปกว่านั้นจำนวนอิฐที่ดี มีมากกว่าเจ้าอิฐไม่ดี ๒ ก้อนนั้น"

ช่วง ๓ เดือนที่ผ่านมา.. สายตาของพระอาจารย์พรหมเฝ้ามองแต่อิฐ ๒ ก้อนนั้น
ท่านยอมรับว่าสายตาของท่านมืดบอดต่อสิ่งอื่น ๆ..
ท่านอยากทลายกำแพง เพราะมองเห็นแต่อิฐ ๒ ก้อนที่ผิดพลาด..!!

...แต่ทันทีที่ความรู้สึกเปิดกว้าง มองเห็นอิฐก้อนดี ๆ จำนวนมากบนกำแพงนี
กำแพงเดิมที่อยากทลาย ก็กลับงดงามขึ้นมาทันที..

"ใช่ ... กำแพงนี้สวยดี"
พระอาจารย์พรหมหันไปบอกกับผู้มาเยี่ยมคนนั้น

จนถึงวันนี้.. พระอาจารย์พรหมก็นึกไม่ออกแล้วว่า..
อิฐก้อนที่ผิดพลาด ๒ ก้อนนั้นอยู่ตรงไหนของกำแพง

“ทัศนคติ” ในการมองโลกที่เปลี่ยนแปลง
ทำให้อิฐ ๒ ก้อนนั้นเลือนหายจากความทรงจำ
พระอาจารย์พรหมเปรียบเปรยว่า คู่ชีวิตที่ตัดสัมพันธ์ หรือหย่าร้างกันก็เพราะทั้งคู่เพ่งมองแต่ "อิฐที่ไม่ดี ๒ ก้อน"
ในตัวคู่ชีวิตของเขา...

คนที่คิดท้อแท้ อยากฆ่าตัวตายก็เพราะเรามองเห็น แต่ "อิฐ ๒ ก้อน" ในตัวเราเอง ทั้งที่ในความเป็นจริง นอกจาก "อิฐ ๒ ก้อน" ที่ผิดพลาดแล้ว ยังมี "อิฐก้อนที่ดี" และ "อิฐก้อนที่ดีจนไม่มีที่ติ" มากมายอยู่ในตัวเรา เพียงแต่เรามองไม่เห็นเท่านั้น

                                                                                   

                                                                                

ท่านอาจารย์พรหมเตือนสติว่า...

อย่าให้ความผิดพลาดของ...
"อิฐที่ไม่ดี" เพียง "๒ ก้อน"
ทำให้เราต้องทำลายกำแพงดี ๆ จนพัง..

ใช้เวลาที่จะ...

 

“...Take time to be friendly- It is the road to happiness.

Take time to dream- it is hitching your wagon to a star.

Take time to love and to be loved- It is the privilege of the gods.

Take time to look around- It is too short a day to be selfish.

Take time to laugh- It is the music of the soul.”

....................... Old English prayer………

“ ใช้เวลาที่จะสร้างมิตรภาพ – นี่คือถนนไปสู่ความสุข

ใช้เวลาที่จะฝัน – นี่คือการโบกรถไปสู่ดวงดาว

ใช้เวลาที่จะรักและถูกรัก – นี่คืออภิสิทธิ์ของทวยเทพ

ใช้เวลาที่จะมองให้รอบตัว – วันหนึ่งๆ นั้นสั้นเกินไปที่จะเห็นแก่ตัว

ใช้เวลาที่จะหัวเราะ – มันคือดนตรีสำหรับวิญญาณ”

.............. บทสวดมนต์เก่าของอังกฤษ ...........

เบื้องหลัง...

 

 " เบื้องหน้าความสำเร็จของคน...คนหนึ่ง
มีคน...สามคน อยู่เบื้องหลังเสมอ "

.............สุภาษิตจีน............













 " เมื่อท่านได้รับประโยชน์จาก... แสงเที่ยนส่องสว่าง
จงอย่าลืมขอบคุณ "เชิงเทียน" ที่ตั้งอยู่ใต้เงามืด
ด้วยความเงียบงันและอดทน..."

..... รพินทรนาถ ฐากรู (คุรุเทพชาวอินเดีย) .....



 





 " หากคุณเห็น...คนที่ประสบความสำเร็จ
ให้รู้ไว้เถิดว่า ทีมของเขา กำลังทำงานอยู่..."

...........สุภาษิตเยอรมันนี..........

เหลือสิ่งใด?

เปลวเทียน... ทำลายแท่ง
เพื่อเปล่งแสงอันอำไพ...
ชีวิต... มลายไป
เหลืออะไร? ...ทิ้งไว้แทน.






บันทึกเ่ก่าไม่ทราบผู้แต่ง...

ทุกชีัวิต

ทุกๆ ชีิวิต...
มีิสิทธิ์ทำ "ทุกข์" ให้สิ้นไป... ได้เท่าๆ กัน.

- พุทธปรัชญามหายาน -

ความเพียรเท่าฝ่ามือ

กิเลศเท่ามหาสมุทร...
แต่... ความเพียรเท่าฝ่ามือ
มันห่างไกลขนาดไหน คนสมัยนี้...
เพียงใช้ฝ่ามือแตะมหาสมุทร
ทำความเพียรเพียงเล็กน้อย
แต่... หมายมั่นปั้นมือ จะข้ามโลกสงสาร...
เมื่อไม่ได้ตามใจ...
ก็หาเรื่องทำหนิศาสนาและกาลสถานที่


อมตะวาจา.... หลวงปู่มั่น ภูริทัตโต





* เหมือนโดนหลวงปู่ เคาะกระโหลก....
"ความเพียรเท่าฝ่ามือ"  หลวงปู่ท่านเมตตา ท่านสอนสั่ง
ลูกหลานย่อนความเพียรไปจริงๆ  ...สาธุ